अमेरिकाको प्रविधि उद्योगमा उच्च पारिश्रमिकसहितको करिअर, विश्वस्तरीय अनुसन्धानको अवसर र आधुनिक सहरको सुविधाजनक जीवन।
धेरैका लागि यो सफलताको आकर्षक परिभाषा हो। तर भारतका प्रविधि उद्यमी श्रीधर वेम्बुले आफ्नो व्यावसायिक यात्रालाई फरक दिशामा अघि बढाए।
विश्व बजारमा प्रतिस्पर्धा गर्ने प्रविधि कम्पनी निर्माण गर्ने उनको लक्ष्य थियो, तर त्यसका लागि सिलिकन भ्यालीमै बस्नुपर्छ भन्ने मान्यता उनले स्वीकार गरेनन्। उनले ग्रामीण भारतको प्रतिभामा सम्भावना देखे र प्रविधि व्यवसायलाई गाउँसँग जोड्ने प्रयास गरे।
आज वेम्बुको नाम जोहोसँग जोडिन्छ। विश्वभरका व्यवसायले प्रयोग गर्ने व्यावसायिक सफ्टवेयर निर्माण गर्ने जोहोले परम्परागत प्रविधि कम्पनीहरूको व्यावसायिक ढाँचाभन्दा फरक बाटो रोजेको छ।
कम्पनीले बाह्य लगानीकर्ताबाट ठूलो रकम उठाएर तीव्र विस्तार गर्ने रणनीतिभन्दा ग्राहकबाट आम्दानी गर्ने, त्यसलाई उत्पादन विकासमा पुनःलगानी गर्ने र दीर्घकालीन व्यावसायिक स्वतन्त्रता कायम राख्ने नीतिलाई प्राथमिकता दिएको छ।
वेम्बुको यात्रा केवल एउटा प्रविधि कम्पनीको सफलताको कथा होइन।
यो सीमित स्रोतबाट व्यवसाय निर्माण गर्ने, आफ्नै उत्पादनमा लगानी गर्ने, प्रतिभालाई देशभित्रै अवसर दिने र ग्रामीण क्षेत्रलाई आर्थिक गतिविधिसँग जोड्ने सोचको कथा पनि हो।
सानो सुरुवात, ठूलो लक्ष्य
श्रीधर वेम्बुको जन्म सन् १९६८ मा भारतको तमिलनाडु राज्यमा भएको थियो। उनले भारतीय प्रविधि शिक्षाको प्रतिष्ठित संस्था भारतीय प्रविधि संस्थान मद्रासबाट विद्युतीय इन्जिनियरिङ अध्ययन गरे।
त्यसपछि अमेरिकाको प्रिन्स्टन विश्वविद्यालयबाट विद्युत् इन्जिनियरिङमा विद्यावारिधि हासिल गरे। अध्ययन पूरा गरेपछि उनले अमेरिकामा प्रविधि क्षेत्रमा काम गरे।
उच्च प्राविधिक शिक्षा र अन्तर्राष्ट्रिय अनुभवले उनलाई प्रविधि उद्योगको काम गर्ने शैली, अनुसन्धान र विश्व बजारको माग बुझ्ने अवसर दियो। तर उनको व्यावसायिक यात्राको निर्णायक पक्ष विदेशमा प्राप्त अनुभवलाई आफ्नै उद्यम निर्माणमा उपयोग गर्ने निर्णय थियो।
सन् १९९० को दशकमा इन्टरनेट र सञ्जाल व्यवस्थापनसम्बन्धी प्रविधिको माग बढिरहेको थियो।
संस्थाहरूले आफ्ना कम्प्युटर सञ्जाल सञ्चालन, अनुगमन र व्यवस्थापन गर्न नयाँ उपकरण खोजिरहेका थिए। यस क्षेत्रमा विकसित हुँदै गरेको बजारमा अवसर पहिचान गर्दै वेम्बु र उनका सहसंस्थापकहरूले सन् १९९५–९६ तिर एड्भेन्टनेट नामबाट व्यवसाय सुरु गरे।
प्रारम्भिक चरणमा कम्पनीको ध्यान सञ्जाल व्यवस्थापनसम्बन्धी सफ्टवेयरमा थियो।
यो आम उपभोक्ताले प्रयोग गर्ने सामान्य कार्यक्रमभन्दा फरक, प्राविधिक ज्ञान र संस्थागत ग्राहकको आवश्यकता बुझ्नुपर्ने क्षेत्र थियो। त्यसैले कम्पनीलाई उत्पादन निर्माणसँगै ग्राहकको समस्या समाधान गर्ने क्षमता पनि विकास गर्नुपर्थ्यो।
जोहोको सुरुवाती इतिहासमा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण पक्ष ठूलो पुँजी जुटाएर बजारमा प्रवेश गर्नु थिएन।
कम्पनीले ग्राहकका आवश्यकता बुझेर उत्पादन बनाउने, त्यसबाट आम्दानी गर्ने र प्राप्त स्रोतलाई व्यवसाय विस्तारमा प्रयोग गर्ने बाटो रोज्यो। यसले कम्पनीलाई बाह्य लगानीकर्ताको अपेक्षाभन्दा ग्राहकको आवश्यकतालाई केन्द्रमा राखेर निर्णय गर्ने अवसर दियो।
सुरुवातमा सीमित स्रोतबाट काम गरेको कम्पनीले क्रमशः आफ्नो उत्पादन क्षमता विस्तार गर्यो। संस्थागत ग्राहकलाई आवश्यक पर्ने सफ्टवेयर निर्माण गर्दै अनुभव र आम्दानी बढायो। त्यसपछि नयाँ बजारमा प्रवेश गर्न र थप उत्पादन विकास गर्न सक्ने आधार तयार भयो।
सेवाबाट आफ्नै उत्पादनतर्फ
प्रविधि उद्योगमा व्यवसाय सुरु गर्ने धेरै कम्पनीले अन्य संस्थाका लागि सफ्टवेयर निर्माण गर्ने वा प्राविधिक सेवा उपलब्ध गराउने कामबाट आम्दानी गर्छन्।
यस्तो व्यवसायमा ग्राहक प्राप्त गर्न सके नियमित आम्दानीको सम्भावना हुन्छ। तर प्रत्येक परियोजनाका लागि छुट्टै काम गर्नुपर्ने अवस्थामा कम्पनीको विस्तार जनशक्ति र कामको परिमाणमा निर्भर हुन सक्छ।
वेम्बुको नेतृत्वमा विकसित कम्पनीले आफ्नै उत्पादन निर्माणमा जोड दियो।
एउटै सफ्टवेयरलाई धेरै ग्राहकले प्रयोग गर्न सक्ने बनाउँदा उत्पादन विकासमा गरिएको लगानीबाट व्यापक बजारमा आम्दानीको सम्भावना खुल्छ। ग्राहकको आवश्यकता बुझेर उत्पादन सुधार गर्ने र त्यसलाई विभिन्न संस्थामा विस्तार गर्ने क्षमताले कम्पनीको दीर्घकालीन प्रतिस्पर्धात्मक आधार निर्माण गर्छ।
सञ्जाल व्यवस्थापनसम्बन्धी उत्पादनबाट सुरु भएको व्यवसाय क्रमशः संस्थागत कामकाजमा प्रयोग हुने सफ्टवेयरको फराकिलो क्षेत्रमा प्रवेश गर्यो।
ग्राहक सम्बन्ध व्यवस्थापन, लेखा, मानव संसाधन, कार्यालयीय काम, परियोजना व्यवस्थापन र सहकार्यका लागि आवश्यक विभिन्न उत्पादन विकास गरिए। यसले व्यवसायलाई एउटै उत्पादन वा बजारमा निर्भर नरहने अवसर दियो।
सन् २००९ मा कम्पनीले जोहो कर्पोरेसन नाम अपनायो। यसअघि विकसित हुँदै आएको एड्भेन्टनेटको प्राविधिक अनुभवलाई नयाँ उत्पादन र बजार विस्तारसँग जोडियो।
कम्पनीले आफ्नो उत्पादन प्रणालीलाई एउटै व्यावसायिक आवश्यकतामा सीमित नराखी विभिन्न आकारका संस्थाले प्रयोग गर्न सक्ने सफ्टवेयरको समूहमा रूपान्तरण गर्यो।
यस रणनीतिले जोहोको व्यावसायिक पहिचान बदल्यो। कम्पनी केवल प्राविधिक सेवा उपलब्ध गराउने संस्था रहेन। आफ्नै उत्पादन निर्माण गर्ने, त्यसलाई नियमित सुधार गर्ने र विश्वका विभिन्न देशका ग्राहकलाई प्रत्यक्ष सेवा दिने प्रविधि व्यवसायका रूपमा अघि बढ्यो।
उत्पादनमा आधारित व्यवसायको मुख्य चुनौती ग्राहकले प्रयोग गर्न सक्ने उपयोगी समाधान निरन्तर विकास गर्नु हो।
प्रविधि परिवर्तन भइरहने भएकाले कुनै एउटा उत्पादन सफल हुनु मात्रै पर्याप्त हुँदैन। ग्राहकको आवश्यकता बदलिँदा उत्पादन पनि बदल्नुपर्छ। सुरक्षा, प्रयोगको सहजता, कार्यक्षमता र लागतमा प्रतिस्पर्धी रहन निरन्तर अनुसन्धान आवश्यक हुन्छ।
जोहोले अनुसन्धान तथा विकासमा लगानी गर्ने नीतिलाई आफ्नो व्यवसायको महत्त्वपूर्ण आधार बनाएको छ।
कम्पनीको आधिकारिक विवरणअनुसार बाह्य पुँजी जुटाएर स्वामित्व परिवर्तन गर्ने वा सार्वजनिक सेयर निष्कासन गर्ने बाटोभन्दा निजी स्वामित्व कायम राखेर दीर्घकालीन व्यवसाय निर्माणमा ध्यान दिइएको छ।
बाह्य लगानीबिनाको विस्तार
प्रविधि व्यवसायमा कम्पनीको मूल्याङ्कन बढाउनु, लगानी जुटाउनु र तीव्र गतिमा बजार विस्तार गर्नु प्रचलित रणनीतिमध्ये पर्छन्। धेरै नयाँ कम्पनीले प्रारम्भिक लगानीकर्ताबाट पुँजी लिएर उत्पादन विकास, कर्मचारी नियुक्ति र बजार विस्तार गर्छन्।
सफलताको अर्को चरणमा थप लगानी जुटाउने वा कम्पनीको स्वामित्व बिक्री गर्ने योजना बनाइन्छ।
वेम्बुले भने फरक व्यावसायिक दर्शन अपनाए। जोहोले बाह्य लगानीकर्ताबाट पुँजी नलिई ग्राहकबाट प्राप्त आम्दानीलाई व्यवसाय विस्तारको मुख्य स्रोत बनायो। यसलाई व्यवसायको आम्दानीबाटै सञ्चालन र विस्तार गर्ने ढाँचा मानिन्छ।
यसको अर्थ कम्पनीले कुनै आर्थिक चुनौती सामना गरेन भन्ने होइन।
आफ्नै आम्दानीमा निर्भर व्यवसायले पनि खर्च नियन्त्रण, ग्राहक प्राप्ति, उत्पादन विकास र बजार प्रतिस्पर्धाको दबाब सामना गर्नुपर्छ। बाह्य लगानी नलिँदा उपलब्ध स्रोतअनुसार विस्तार गर्नुपर्ने हुन्छ। तर यस्तो ढाँचाले कम्पनीलाई लगानीकर्तालाई तत्काल प्रतिफल दिनुपर्ने दबाबबाट केही हदसम्म स्वतन्त्र राख्न सक्छ।
वेम्बुका लागि कम्पनीको स्वतन्त्रता महत्त्वपूर्ण विषय रह्यो। कम्पनीले छोटो अवधिमा ठूलो मूल्याङ्कन हासिल गर्नुभन्दा लामो समयसम्म टिक्ने व्यवसाय निर्माण गर्नुपर्ने उनको सोच थियो।
ग्राहकले तिरेको रकमबाट आम्दानी गर्ने र त्यसलाई उत्पादन सुधारमा प्रयोग गर्ने रणनीतिले व्यवसायको वृद्धि र ग्राहकको सन्तुष्टिबीच प्रत्यक्ष सम्बन्ध स्थापित गर्छ।
यो ढाँचामा कम्पनीले नाफा कमाउन नसकेमा विस्तारको गति प्रभावित हुन सक्छ। तर आम्दानी र खर्चबीच सन्तुलन कायम राख्न सकेमा व्यवसायले बाह्य लगानीकर्ताको निरन्तर खोजी नगरी पनि विकास गर्न सक्छ।
जोहोको अनुभवले प्रविधि क्षेत्रमा सफल हुन ठूलो लगानी जुटाउनु नै एकमात्र बाटो होइन भन्ने देखाएको छ।
यद्यपि यो सबै व्यवसायका लागि उपयुक्त रणनीति नहुन सक्छ।
ठूलो पूर्वाधार, महँगो अनुसन्धान वा तीव्र बजार विस्तार आवश्यक पर्ने क्षेत्रमा बाह्य लगानी उपयोगी हुन सक्छ। जोहोको विशेषता भनेको आफ्नो व्यवसायको प्रकृति र दीर्घकालीन लक्ष्यअनुसार पुँजी व्यवस्थापनको बाटो रोज्नु हो।
गाउँमा प्रविधि रोजगारी
वेम्बुको व्यावसायिक यात्राको अर्को उल्लेखनीय पक्ष ग्रामीण क्षेत्रमा प्रतिभा विकास र रोजगारी सिर्जना गर्ने सोच हो।
प्रविधि कम्पनी भन्नासाथ ठूलो सहर, महँगा कार्यालय र उच्च प्रतिस्पर्धात्मक वातावरणको चित्र आउने गर्छ। वेम्बुले भने विश्वस्तरीय सफ्टवेयर निर्माण गर्न ग्रामीण क्षेत्रमा पनि सम्भावना रहेको तर्क अघि सारे।
सन् २०१९ तिर उनी तमिलनाडुको तेनकासी क्षेत्रनजिकको ग्रामीण बस्तीमा सरेर त्यहाँबाट कम्पनीको काम व्यवस्थापन गर्न थाले। यस निर्णयले ग्रामीण क्षेत्रमा प्रविधि व्यवसाय सञ्चालन गर्न सकिन्छ भन्ने उनको विश्वासलाई व्यवहारमा उतार्ने अवसर दियो।
ग्रामीण क्षेत्रमा कार्यालय वा प्रविधि केन्द्र स्थापना गर्नुको उद्देश्य केवल सहरबाहिर काम गर्ने ठाउँ बनाउनु थिएन। स्थानीय युवालाई सीप सिक्ने, रोजगारी प्राप्त गर्ने र आफ्नो परिवार तथा समुदायसँगै बसेर व्यावसायिक जीवन अघि बढाउने अवसर उपलब्ध गराउनु पनि थियो।
ठूला सहरमा रोजगारी केन्द्रित हुँदा ग्रामीण क्षेत्रका प्रतिभा अवसरको खोजीमा बसाइँ सर्न बाध्य हुन सक्छन्।
यसले परिवारको सामाजिक संरचना, स्थानीय अर्थतन्त्र र गाउँमा उपलब्ध दक्ष जनशक्तिमा प्रभाव पार्छ। ग्रामीण क्षेत्रमा गुणस्तरीय रोजगारी सिर्जना भएमा यो प्रवृत्तिलाई केही हदसम्म बदल्न सकिन्छ।
जोहोले ग्रामीण क्षेत्रका युवालाई प्रविधिसम्बन्धी सीप विकास गर्ने र कम्पनीमा काम गर्ने अवसर उपलब्ध गराउने कार्यक्रम अघि बढाएको छ।
औपचारिक प्राविधिक शिक्षाको अवसर नपाएका प्रतिभालाई पनि तालिम र व्यावहारिक अनुभवमार्फत दक्ष जनशक्तिका रूपमा विकास गर्न सकिने सोच यसमा समेटिएको छ।
यसको आर्थिक प्रभाव कम्पनीको कर्मचारी सङ्ख्यामा मात्र सीमित रहँदैन।
स्थानीय स्तरमा आम्दानी बढ्दा आवास, यातायात, भोजन, खुद्रा व्यापार र अन्य सेवाको माग पनि बढ्न सक्छ। दक्ष रोजगारीले गाउँमा बसोबास गर्ने परिवारलाई नियमित आम्दानीको आधार दिन्छ। यसरी एउटा प्रविधि कम्पनी स्थानीय आर्थिक गतिविधिको केन्द्र बन्न सक्छ।
तर ग्रामीण क्षेत्रमा प्रविधि उद्योग विस्तार गर्न इन्टरनेट र कार्यालय स्थापना मात्र पर्याप्त हुँदैन।
गुणस्तरीय शिक्षा, तालिम, विद्युत्, यातायात र व्यावसायिक वातावरण पनि आवश्यक हुन्छ। स्थानीय जनशक्तिलाई काममा लगाउन उनीहरूको सीप विकासमा समय र स्रोत लगानी गर्नुपर्छ। वेम्बुको दृष्टिकोणको महत्त्व यही दीर्घकालीन लगानीमा देखिन्छ।
विश्व बजारमा भारतीय उत्पादन
जोहोको विस्तारले भारतीय प्रविधि उद्योगलाई अर्को दृष्टिकोणबाट हेर्ने अवसर दिएको छ।
भारत विश्वभरका कम्पनीका लागि सफ्टवेयर सेवा उपलब्ध गराउने प्रमुख केन्द्रमध्ये एक हो। तर अन्य संस्थाका लागि सेवा निर्माण गर्नु र आफ्नै उत्पादन विकास गरेर विश्व बजारमा प्रतिस्पर्धा गर्नु फरक व्यावसायिक क्षमता हुन्।
आफ्नै उत्पादन भएको कम्पनीले ग्राहकको समस्या पहिचान गर्नेदेखि अनुसन्धान, डिजाइन, विकास, बिक्री र ग्राहक सेवासम्मको जिम्मेवारी वहन गर्छ।
यस प्रक्रियामा निर्माण भएको बौद्धिक सम्पत्ति कम्पनीको दीर्घकालीन सम्पत्ति बन्न सक्छ। उत्पादन धेरै देशमा प्रयोग हुन थालेपछि एउटै प्रविधिमा गरिएको लगानीबाट विभिन्न बजारमा आम्दानीको सम्भावना बढ्छ।
जोहोले संस्थागत सफ्टवेयरका विभिन्न क्षेत्रमा उत्पादन विकास गर्दै अन्तर्राष्ट्रिय ग्राहक आधार विस्तार गरेको छ। यसको सफलतामा ग्राहकको आवश्यकता बुझ्ने क्षमता, उत्पादनको विविधता, नियमित सुधार र लागतमा प्रतिस्पर्धी रहने प्रयासको भूमिका छ।
वेम्बुको व्यावसायिक सोचले स्थानीय प्रतिभा र विश्व बजारबीचको सम्बन्धलाई पनि जोड्छ।
कुनै उत्पादन विश्वस्तरीय हुन त्यसलाई विश्वकै ठूलो प्रविधि केन्द्रमा बसेर निर्माण गर्नुपर्छ भन्ने छैन। उपयुक्त प्रतिभा, प्राविधिक साधन, अनुसन्धानको वातावरण र ग्राहकसँगको सम्बन्ध निर्माण गर्न सकेमा अन्य स्थानबाट पनि विश्व बजारमा प्रतिस्पर्धा गर्न सकिन्छ।
यद्यपि विश्व बजारमा प्रतिस्पर्धा निरन्तर बदलिन्छ। कृत्रिम बुद्धिमत्ता, तथ्याङ्क सुरक्षा, स्वचालन र नयाँ सफ्टवेयर प्रणालीले स्थापित कम्पनीलाई समेत उत्पादन सुधार गर्न बाध्य बनाएका छन्। प्रविधि उद्योगमा विगतको सफलता भविष्यको सुनिश्चितता होइन।
त्यसैले अनुसन्धान, प्रतिभा विकास र ग्राहकको बदलिँदो आवश्यकताअनुसार उत्पादन परिवर्तन गर्ने क्षमता निरन्तर आवश्यक हुन्छ।
सफलताको अर्थ र दीर्घकालीन सोच
वेम्बुको व्यवसायिक यात्रालाई केवल ठूलो प्रविधि कम्पनी निर्माण गरेको उपलब्धिका रूपमा बुझ्दा त्यसको महत्त्वपूर्ण पक्ष छुट्न सक्छ। उनले व्यवसायको सफलता मापन गर्ने आधारमा कम्पनीको आर्थिक वृद्धि मात्र होइन, उत्पादन निर्माणको क्षमता, व्यावसायिक स्वतन्त्रता र स्थानीय प्रतिभाको विकासलाई पनि स्थान दिएका छन्।
जोहोको अनुभवले उद्यमीलाई केही आधारभूत प्रश्नमा सोच्न प्रेरित गर्छ।
व्यवसायले ग्राहकको कुन समस्या समाधान गर्छ? उत्पादनलाई प्रतिस्पर्धी बनाउन कति निरन्तर अनुसन्धान आवश्यक छ? आम्दानी र खर्चबीच कसरी सन्तुलन कायम राख्ने? विस्तार गर्दा स्वामित्व र निर्णय गर्ने स्वतन्त्रता कसरी जोगाउने? स्थानीय प्रतिभालाई अवसर दिएर व्यवसायको क्षमता कसरी बढाउने?
यी प्रश्नको उत्तर प्रत्येक व्यवसायमा एउटै हुँदैन। तर वेम्बुको यात्राले दीर्घकालीन लक्ष्य स्पष्ट भएमा व्यवसायको वित्तीय संरचना, उत्पादन रणनीति र रोजगारी सिर्जनाको दृष्टिकोणलाई एउटै दिशामा अघि बढाउन सकिने देखाउँछ।
नेपालका उद्यमीका लागि पनि यो अनुभव उपयोगी हुन सक्छ।
सूचना प्रविधि, लेखा प्रणाली, कृषि व्यवस्थापन, पर्यटन सेवा, विद्यालय सञ्चालन र साना व्यवसायको कामकाज सहज बनाउने सफ्टवेयरमा स्थानीय आवश्यकता बुझेर उत्पादन निर्माण गर्ने अवसर छन्। नेपाली बजारका समस्या समाधान गर्ने उत्पादनलाई क्षेत्रीय र अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा विस्तार गर्न सकिने सम्भावना पनि छ।
यसका लागि सेवा बिक्रीमा मात्र सीमित नभई आफ्नै उत्पादन विकास, प्राविधिक जनशक्ति निर्माण र अनुसन्धानमा लगानी गर्नुपर्ने हुन्छ।
विद्यालय तथा विश्वविद्यालयमा प्राप्त ज्ञानलाई व्यावसायिक आवश्यकतासँग जोड्ने, नयाँ प्रतिभालाई व्यावहारिक सीप सिकाउने र उत्पादनलाई निरन्तर सुधार गर्ने वातावरण आवश्यक हुन्छ।
ग्रामीण क्षेत्रमा इन्टरनेट र प्रविधिको पहुँच बढ्दै गएको अवस्थामा स्थानीय युवालाई आफ्नै ठाउँमा बसेर काम गर्ने अवसर उपलब्ध गराउनु पनि महत्त्वपूर्ण छ। तर त्यसका लागि रोजगारीको गुणस्तर, सीप विकास र बजारसँगको सम्बन्धलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ।
श्रीधर वेम्बुको यात्रा सफलताको एउटै सूत्र सबै व्यवसायमा लागू हुन्छ भन्ने प्रमाण होइन।
यो फरक व्यावसायिक बाटो रोजेर पनि विश्व बजारमा प्रतिस्पर्धा गर्न सकिन्छ भन्ने उदाहरण हो। बाह्य लगानीबिना व्यवसाय विस्तार गर्ने, आफ्नै उत्पादनमा जोड दिने र ग्रामीण क्षेत्रमा प्रतिभा विकास गर्ने उनको प्रयासले उद्यमशीलतालाई केवल पुँजी र बजारको विषयमा सीमित नराखी समाजसँग जोडेर हेर्ने दृष्टिकोण प्रस्तुत गर्छ।
विश्वस्तरीय प्रविधि निर्माण गर्न विश्वस्तरीय सहरमै बस्नुपर्छ भन्ने मान्यता चुनौती दिँदै वेम्बुले गाउँलाई पनि ज्ञान, सीप र उत्पादनको केन्द्र बनाउन सकिने सम्भावना अघि सारेका छन्।
उनको यात्राको मूल सन्देश यही हो—व्यवसायको आकार बढाउन पुँजी महत्त्वपूर्ण हुन्छ, तर दीर्घकालीन सफलता ग्राहकको समस्या समाधान गर्ने क्षमता, निरन्तर अनुसन्धान, वित्तीय अनुशासन र प्रतिभामा गरिएको लगानीबाट निर्माण हुन्छ।
