अफ्रिकाको नाइजेरियामा साना किराना पसल, सडकछेउका खुद्रा विक्रेता र परम्परागत बजार अर्थतन्त्रका महत्त्वपूर्ण हिस्सा हुन्।
दैनिक उपभोग्य वस्तु बिक्री गर्ने यस्ता पसलले लाखौँ मानिसको आवश्यकता पूरा गर्छन्। तर उत्पादकबाट सामान खरिद गर्ने, वितरकसँग मूल्य र परिमाण मिलाउने, मौज्दात व्यवस्थापन गर्ने तथा भुक्तानी गर्ने प्रक्रियामा लामो समयसम्म परम्परागत प्रणालीकै प्रभाव रह्यो।
ठूला कम्पनीसँग प्रविधि, गोदाम र वितरण सञ्जाल हुन्छन्। तर साना पसलले त्यस्ता सुविधा सहजै पाउँदैनन्। सामानको मूल्य, उपलब्धता र ढुवानीबारे जानकारी लिन पनि उनीहरूले वितरकसँग प्रत्यक्ष सम्पर्क गर्नुपर्ने हुन्छ।
कतिपय अवस्थामा सामान खरिद गर्न नगदको व्यवस्था गर्नुपर्छ भने कतिपय अवस्थामा उधारो कारोबारमा निर्भर रहनुपर्छ।
यही समस्यालाई व्यवसायको अवसरमा बदल्ने प्रयासबाट ओम्निरिटेलको विकास भएको हो। नाइजेरियामा स्थापना भएको यस कम्पनीले उत्पादक, थोक वितरक र खुद्रा पसललाई डिजिटल प्रणालीमार्फत जोड्न थाल्यो।
मोबाइल अनुप्रयोगको सहायताले पसल सञ्चालकले सामानको अर्डर गर्न सक्ने, वितरकले बिक्री व्यवस्थापन गर्न सक्ने र आपूर्ति शृङ्खलामा आबद्ध व्यवसायले कारोबारसम्बन्धी जानकारी प्राप्त गर्न सक्ने व्यवस्था विकास गरियो।
कम्पनीको उद्देश्य केवल अनलाइनबाट सामान बिक्री गर्नु थिएन।
उत्पादकदेखि अन्तिम खुद्रा विक्रेतासम्म सामान पुग्ने प्रक्रियालाई व्यवस्थित बनाउनु यसको मुख्य व्यावसायिक लक्ष्य थियो। यही अवधारणाले ओम्निरिटेललाई सामान्य विद्युतीय व्यापार कम्पनीभन्दा फरक पहिचान दिलायो।
सन् २०१९ मा स्थापना भएको ओम्निरिटेलले केही वर्षभित्रै आम्दानी र कारोबारमा उल्लेख्य वृद्धि गर्यो।
सन् २०२४ मा प्रकाशित अफ्रिकाका तीव्र वृद्धि भएका कम्पनीको सूचीमा पहिलो स्थान हासिल गरेपछि कम्पनीको व्यावसायिक मोडेलले अन्तर्राष्ट्रिय ध्यान आकर्षित गर्यो।
सन् २०२५ को सूचीमा पनि कम्पनी पहिलो स्थानमा रह्यो।
यो उपलब्धि कुनै नयाँ वस्तु उत्पादन गरेर वा उपभोक्तालाई प्रत्यक्ष आकर्षित गर्ने ब्रान्ड निर्माण गरेर मात्र हासिल भएको थिएन।
परम्परागत रूपमा सञ्चालन हुँदै आएको व्यापार प्रणालीलाई प्रविधिबाट व्यवस्थित बनाउने प्रयास यसको सफलताको आधार बन्यो।
बजारको समस्याबाट व्यवसायको सुरुआत
ओम्निरिटेलका संस्थापक दीपंकर रुस्तगी यसअघि पनि व्यवसाय तथा प्रविधिसम्बन्धी क्षेत्रमा काम गरिसकेका उद्यमी हुन्। उनले सन् २०१९ मा नाइजेरियाको व्यापारिक बजारलाई लक्षित गर्दै ओम्निरिटेल स्थापना गरे।
नाइजेरियाको खुद्रा व्यापारमा साना पसलको भूमिका ठूलो छ।
दैनिक उपभोग्य वस्तु बेच्ने यस्ता पसलले स्थानीय समुदायको आवश्यकता पूरा गर्छन्।
ठूला सुपरमार्केटको पहुँच नभएका क्षेत्रमा पनि यिनै पसलबाट खाद्यान्न, पेय पदार्थ, साबुन, तेल, व्यक्तिगत सरसफाइका सामग्री र अन्य आवश्यक वस्तु बिक्री हुन्छन्।
तर खुद्रा पसलको संख्या ठूलो भए पनि तिनको आपूर्ति प्रणाली व्यवस्थित नहुन सक्छ। एउटा पसलले विभिन्न उत्पादकका सामान किन्न अलग-अलग वितरकसँग सम्पर्क गर्नुपर्ने हुन्छ।
सामानको मौज्दात सकिँदा नयाँ अर्डर गर्न समय लाग्न सक्छ। वितरकले कुन पसलमा कति सामान आवश्यक छ भन्ने जानकारी व्यवस्थित रूपमा प्राप्त नगर्दा माग र आपूर्तिबीच असन्तुलन हुन सक्छ।
यस्तो अवस्थाले उत्पादक र वितरकलाई पनि असर गर्छ।
उनीहरूले वास्तविक मागको अनुमान गर्न नसक्दा कुनै ठाउँमा सामान थुप्रिन सक्छ भने अर्को ठाउँमा अभाव हुन सक्छ। अर्डर संकलन, बिलिङ, भुक्तानी र ढुवानी व्यवस्थापनमा बढी समय र श्रम खर्च हुन्छ।
रुस्तगीले यही समस्यालाई प्रविधिमार्फत समाधान गर्न सकिने सम्भावना देखे।
साना पसललाई डिजिटल प्रणालीमा जोड्न सके सामान खरिदको प्रक्रिया सहज हुने, वितरकले मागको जानकारी पाउने र उत्पादकले आफ्नो वितरण प्रणाली सुधार गर्न सक्ने उनको व्यवसायिक अवधारणा थियो।
यसका लागि कम्पनीले उत्पादक, वितरक र खुद्रा पसलबीचको कारोबारलाई डिजिटल माध्यमबाट जोड्ने प्रणाली विकास गर्यो।
खुद्रा पसलले आवश्यक सामान अर्डर गर्न सक्ने र वितरकले ती अर्डर प्राप्त गरेर आपूर्तिको व्यवस्थापन गर्न सक्ने व्यवस्था बनाइयो।
यसरी कम्पनीले बजारमा पहिले नै रहेका व्यवसायलाई प्रतिस्थापन गर्नेभन्दा तिनको कामलाई सहज बनाउने बाटो रोज्यो।
उत्पादकले उत्पादन गर्न छाड्नुपर्ने थिएन, वितरकले आफ्नो व्यवसाय बन्द गर्नुपर्ने थिएन र खुद्रा पसलले पनि आफ्नो परम्परागत स्वरूप त्याग्नुपर्ने थिएन। प्रविधिले तिनलाई एउटै व्यावसायिक सञ्जालमा जोड्ने काम गर्यो।
साना पसललाई डिजिटल प्रणालीमा जोड्ने रणनीति
ओम्निरिटेलको व्यवसायको केन्द्रमा साना खुद्रा पसल छन्।
अफ्रिकाका धेरै बजारमा यस्ता पसललाई औपचारिक वितरण प्रणालीसँग जोड्न कठिन हुन्छ। तिनको कारोबार सानो हुन सक्छ, वित्तीय अभिलेख व्यवस्थित नहुन सक्छ र बैंकिङ सेवामा पहुँच पनि सीमित हुन सक्छ।
ठूला वितरकका लागि प्रत्येक सानो पसलसम्म पुगेर अर्डर लिनु खर्चिलो हुन सक्छ।
पसल सञ्चालकका लागि पनि सामान खरिद गर्न विभिन्न वितरकसँग सम्पर्क गर्नु समय लाग्ने काम हो। ओम्निरिटेलले यही प्रक्रियालाई डिजिटल माध्यमबाट सहज बनाउने प्रयास गर्यो।
कम्पनीको प्रणालीबाट खुद्रा विक्रेताले आवश्यक वस्तुको अर्डर गर्न सक्छन्। वितरकले अर्डरको विवरण प्राप्त गर्छन् र सामानको आपूर्ति व्यवस्थापन गर्न सक्छन्।
यसले फोन, कागजी अभिलेख र प्रत्यक्ष सम्पर्कमा निर्भर कारोबारलाई केही हदसम्म डिजिटल प्रणालीमा ल्याउँछ।
यसको अर्को फाइदा कारोबारसम्बन्धी जानकारी व्यवस्थापनमा हुन्छ।
कुन सामानको माग बढी छ, कुन क्षेत्रमा कति वस्तु आवश्यक छ र कुन पसलले कति परिमाणमा सामान खरिद गर्छ भन्ने जानकारीले आपूर्ति शृङ्खलाका विभिन्न पक्षलाई निर्णय लिन सहयोग गर्न सक्छ।
उदाहरणका लागि, कुनै क्षेत्रमा पेय पदार्थ वा खाद्यवस्तुको माग बढिरहेको छ भने वितरकले त्यसअनुसार सामानको व्यवस्था गर्न सक्छ।
माग कम भएको क्षेत्रमा अनावश्यक रूपमा धेरै सामान पठाउने जोखिम पनि घटाउन सकिन्छ। यसले मौज्दात व्यवस्थापन र वितरण खर्चमा सुधार ल्याउने सम्भावना हुन्छ।
तर प्रविधि उपलब्ध गराउँदैमा सबै समस्या समाधान हुँदैनन्।
खुद्रा विक्रेताले डिजिटल प्रणाली प्रयोग गर्न सहज महसुस गर्नुपर्छ। सामानको मूल्य प्रतिस्पर्धी हुनुपर्छ र अर्डर गरिएको वस्तु समयमा प्राप्त हुनुपर्छ। सेवा अविश्वसनीय भयो भने पसल सञ्चालक पुरानै प्रणालीमा फर्कन सक्छन्।
त्यसैले ओम्निरिटेलको व्यवसायमा अनुप्रयोग विकाससँगै वितरकसँग सम्बन्ध विस्तार, ढुवानी व्यवस्थापन र ग्राहकको विश्वास कायम राख्नु पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण रह्यो।
आम्दानीमा तीव्र वृद्धि
ओम्निरिटेलको विस्तारलाई यसको आम्दानी वृद्धिले पनि देखाउँछ।
सन् २०२४ मा सार्वजनिक भएको अफ्रिकाका तीव्र वृद्धि भएका कम्पनीको सूचीमा कम्पनीले सन् २०१९ देखि २०२२ सम्मको आम्दानी वृद्धिका आधारमा पहिलो स्थान हासिल गरेको थियो।
त्यस अवधिमा कम्पनीको आम्दानी नाइजेरियाली मुद्रामा ८९.३ मिलियनबाट बढेर ५९.३ अर्ब पुगेको विवरण सार्वजनिक भएको थियो।
यो अत्यन्त तीव्र वृद्धि थियो। तर यस्तो वृद्धिलाई बुझ्दा कम्पनीको सुरुआती आम्दानी निकै कम रहेको तथ्य पनि ध्यान दिनुपर्छ। सानो आधारबाट कारोबार सुरु गरेका कम्पनीमा प्रारम्भिक वर्षको वृद्धि प्रतिशत असाधारण देखिन सक्छ।
सन् २०२५ को सूचीमा पनि ओम्निरिटेल पहिलो स्थानमा रह्यो।
उक्त सूचीले सन् २०२० देखि २०२३ सम्मको आम्दानी वृद्धिलाई मापन गरेको थियो। सो अवधिमा कम्पनीको आम्दानी २ लाख ८० हजार अमेरिकी डलरबाट बढेर करिब १२ करोड १५ लाख डलर पुगेको विवरण सार्वजनिक भएको थियो।
यस अवधिको औसत वार्षिक चक्रवृद्धि आम्दानी वृद्धि दर ७९५.९ प्रतिशत रहेको उल्लेख गरिएको थियो।
यी तथ्याङ्कले कम्पनीले छोटो अवधिमा आफ्नो व्यावसायिक आकार उल्लेख्य रूपमा बढाएको देखाउँछन्। तर आम्दानी वृद्धि, कारोबारको कुल मूल्य र खुद नाफा फरक वित्तीय सूचक हुन्।
आम्दानी बढ्नुले कम्पनीको नाफा पनि त्यही अनुपातमा बढेको प्रमाणित गर्दैन।
ओम्निरिटेलको व्यावसायिक मोडेलमा सामानको खरिद-बिक्रीसँग सम्बन्धित कारोबार, वितरण प्रणाली र वित्तीय सेवाको भूमिका छ।
त्यसैले यसको वित्तीय अवस्थाको मूल्याङ्कन गर्दा आम्दानीसँगै सञ्चालन खर्च, ढुवानी लागत, वित्तीय जोखिम र नाफाको विवरण पनि हेर्नुपर्छ।
कम्पनीको तीव्र वृद्धि पछाडि बजारको ठूलो आकार, परम्परागत व्यापारमा डिजिटल प्रणालीको बढ्दो प्रयोग र आपूर्ति शृङ्खलालाई व्यवस्थित बनाउने आवश्यकताले भूमिका खेलेका छन्।
तर वृद्धि टिकाउ बनाउन ग्राहकलाई निरन्तर सेवा दिन र लागत नियन्त्रण गर्न सक्ने क्षमता पनि आवश्यक हुन्छ।
वितरकदेखि उत्पादकसम्म एउटै सञ्जाल
ओम्निरिटेलको अर्को विशेषता यसको व्यवसायिक सञ्जाल हो। कम्पनीले खुद्रा पसललाई मात्र लक्षित नगरी उत्पादक, वितरक, वित्तीय सेवा प्रदायक र ढुवानी तथा गोदाम व्यवस्थापन गर्ने साझेदारलाई पनि आफ्नो प्रणालीसँग जोडेको छ।
सन् २०२४ मा प्रकाशित विवरणअनुसार कम्पनीको सञ्जालमा दुई सयभन्दा बढी उत्पादक, करिब पाँच हजार वितरक, एक लाख ४० हजारभन्दा बढी खुद्रा विक्रेता र १४ वित्तीय सेवा प्रदायक आबद्ध थिए।
कम्पनीले त्यतिबेला करिब ६ सय कर्मचारीलाई रोजगारी दिएको विवरण पनि सार्वजनिक भएको थियो।
सन् २०२५ मा सार्वजनिक विवरणले कम्पनीको सञ्जालमा एक सय ४५ उत्पादक, पाँच हजार आठ सयभन्दा बढी वितरक र एक लाख ५० हजारभन्दा बढी परम्परागत खुद्रा विक्रेता आबद्ध रहेको उल्लेख गरेको थियो।
यी संख्या फरक समयमा सार्वजनिक भएका विवरण हुन्; तिनलाई एउटै समयको निश्चित अवस्था मान्नु हुँदैन।
यस्तो सञ्जाल विस्तार हुँदै जाँदा कम्पनीका लागि नयाँ अवसर सिर्जना हुन्छन्। धेरै खुद्रा पसल जोडिएपछि वितरकले आफ्नो सामानका लागि ठूलो बजार प्राप्त गर्न सक्छन्।
धेरै वितरक र उत्पादक जोडिएपछि खुद्रा पसलले विभिन्न वस्तु खरिद गर्न सहज प्रणाली पाउन सक्छन्।
यसलाई डिजिटल व्यापारमा सञ्जाल प्रभावका रूपमा बुझ्न सकिन्छ। एउटा पक्षको सहभागिता बढ्दा अर्को पक्षका लागि पनि प्रणाली उपयोगी बन्छ। तर यस्तो प्रभाव स्वतः सिर्जना हुँदैन।
सामानको उपलब्धता, मूल्य, ढुवानी र भुक्तानीको विश्वसनीयता कायम राख्न सके मात्रै ठूलो सञ्जाल व्यावसायिक लाभमा बदलिन सक्छ।
ओम्निरिटेलले ढुवानी तथा गोदाम सेवामा आफ्नै ठूलो पूर्वाधार निर्माण गरेर मात्र विस्तार गर्ने बाटो रोजेको छैन। कम्पनीले बाह्य साझेदारसँग सहकार्य गर्दै वितरण प्रणाली सञ्चालन गर्ने मोडेल अपनाएको छ।
यसले सबै सम्पत्ति आफैँ स्वामित्वमा राखेर व्यवसाय विस्तार गर्नुपर्ने आवश्यकता कम गर्न सक्छ।
यस्तो मोडेललाई कम सम्पत्तिमा आधारित व्यवसाय सञ्चालन भनिन्छ।
यसमा कम्पनीले प्रविधि, ग्राहक सम्बन्ध र कारोबार व्यवस्थापनमा जोड दिँदै आवश्यक भौतिक सेवा साझेदारमार्फत उपलब्ध गराउन सक्छ। तर साझेदारको सेवा कमजोर भयो भने त्यसको असर ग्राहकको अनुभवमा पनि पर्छ।
त्यसैले साझेदारीमा आधारित विस्तारका लागि सेवा गुणस्तरको निगरानी महत्त्वपूर्ण हुन्छ।
सामान बिक्रीसँगै वित्तीय सेवा
ओम्निरिटेलले आपूर्ति शृङ्खलाको डिजिटल व्यवस्थापनमा मात्र सीमित नरही वित्तीय सेवासमेत विकास गरेको छ। यसको उद्देश्य साना खुद्रा विक्रेतालाई कारोबारका लागि आवश्यक वित्तीय सुविधा उपलब्ध गराउनु हो।
परम्परागत बजारमा साना पसलले सामान खरिद गर्न पर्याप्त नगद जुटाउन नसक्ने अवस्था आउन सक्छ। बैंकबाट ऋण लिन वित्तीय विवरण, धितो वा अन्य कागजात आवश्यक पर्न सक्छन्।
साना व्यवसायसँग त्यस्ता औपचारिक विवरण पर्याप्त नहुँदा उनीहरू परम्परागत ऋणदातामा निर्भर हुन सक्छन् वा आवश्यकभन्दा कम सामान खरिद गर्न बाध्य हुन सक्छन्।
ओम्निरिटेलले आफ्नो व्यापारिक सञ्जाल र कारोबारसम्बन्धी जानकारीको उपयोग गर्दै वित्तीय सेवाको सम्भावना अघि बढाएको छ।
कम्पनीको वित्तीय सेवा प्रणाली ओम्निपेले भुक्तानी तथा कारोबारसँग सम्बन्धित सुविधा उपलब्ध गराउँछ।
यससँगै योग्य खुद्रा विक्रेतालाई सामान खरिदका लागि ऋण सुविधा उपलब्ध गराउने व्यवस्था पनि कम्पनीको व्यवसायिक मोडेलको हिस्सा बनेको छ।
यसले खुद्रा विक्रेतालाई कारोबार विस्तार गर्न सहयोग पुर्याउन सक्छ। पर्याप्त मौज्दात राख्न सके पसलले ग्राहकको माग पूरा गर्न सक्छ। उत्पादक र वितरकले पनि सामानको बिक्री बढाउने अवसर पाउँछन्।
तर साना व्यवसायलाई ऋण उपलब्ध गराउनु जोखिमरहित काम होइन।
ऋणीले समयमै रकम फिर्ता नगरे वित्तीय संस्थाको लगानी जोखिममा पर्छ। त्यसैले कारोबारको इतिहास, खरिदको नियमितता र भुक्तानी क्षमताको मूल्याङ्कन गर्नु आवश्यक हुन्छ।
ओम्निरिटेलका लागि वित्तीय सेवा व्यापार विस्तारको माध्यम मात्र होइन, जोखिम व्यवस्थापनको परीक्षा पनि हो।
ऋणको गुणस्तर कायम राख्दै धेरै खुद्रा विक्रेतासम्म सेवा पुर्याउन सके कम्पनीले आफ्नो व्यावसायिक सञ्जाललाई थप उपयोगी बनाउन सक्छ।
तर ऋण असुली कमजोर भयो वा आर्थिक मन्दीले खुद्रा कारोबार घटायो भने यसले कम्पनीको वित्तीय अवस्थामै दबाब सिर्जना गर्न सक्छ।
लगानीबाट क्षेत्रीय विस्तारसम्म
व्यवसायको तीव्र विस्तारका लागि प्रविधि, कर्मचारी, साझेदारी र वित्तीय स्रोत आवश्यक पर्छन्। ओम्निरिटेलले आफ्नो विस्तारका क्रममा बाह्य लगानीसमेत जुटाएको छ।
सन् २०२५ मा कम्पनीले २० मिलियन अमेरिकी डलरको सिरिज ए लगानी जुटाएको विवरण सार्वजनिक भएको थियो।
यस्तो लगानीले कम्पनीलाई प्रविधि विकास, सञ्चालन प्रणाली सुधार, नयाँ बजारमा प्रवेश र वित्तीय सेवाको विस्तारमा सहयोग पुर्याउन सक्छ। तर लगानी प्राप्त गर्नु आफैँमा अन्तिम सफलता होइन।
ओम्निरिटेलले नाइजेरियाबाट सुरु गरेको व्यवसायलाई घाना र आइभरी कोस्टसम्म विस्तार गरेको छ। यी बजारमा प्रवेश गर्दा कम्पनीले आफ्नो डिजिटल प्रणाली र व्यापारिक अनुभव प्रयोग गर्न सक्छ।
तर प्रत्येक देशको उपभोक्ता व्यवहार, आपूर्ति शृङ्खला, नियामकीय व्यवस्था र वित्तीय प्रणाली फरक हुने भएकाले विस्तार सहज हुँदैन।
एक देशमा काम गरेको व्यवसायिक मोडेल अर्को देशमा पनि सफल बनाउन स्थानीय बजारको आवश्यकताअनुसार सेवा ढाल्नुपर्छ। नयाँ बजारमा उत्पादक र वितरकसँग सम्बन्ध विकास गर्नुपर्छ।
खुद्रा विक्रेतालाई डिजिटल प्रणाली प्रयोग गर्न प्रोत्साहित गर्नुपर्छ र भुक्तानी तथा ढुवानीका समस्या समाधान गर्नुपर्छ।
अफ्रिकाका विभिन्न देशमा बजार विस्तार गर्दा मुद्रा अवमूल्यन, उच्च मुद्रास्फीति, ढुवानी लागत र प्रतिस्पर्धाले पनि कम्पनीलाई चुनौती दिन सक्छन्। त्यसैले ओम्निरिटेलको आगामी सफलता बजारको आकार बढाउनुमा मात्र निर्भर रहनेछैन।
प्रत्येक देशमा सञ्चालन खर्च नियन्त्रण गर्न, वित्तीय जोखिम व्यवस्थापन गर्न र ग्राहकलाई उपयोगी सेवा उपलब्ध गराउन सक्ने क्षमताले यसको भविष्य निर्धारण गर्नेछ।
सफलताको वास्तविक आधार
ओम्निरिटेलको कथा एउटा महत्त्वपूर्ण व्यावसायिक पाठसँग जोडिएको छ। नयाँ कम्पनीले ठूलो सफलता हासिल गर्न सधैँ नयाँ उत्पादन आविष्कार गर्नुपर्छ भन्ने छैन।
बजारमा पहिलेदेखि चलिरहेको कामलाई बढी व्यवस्थित, सहज र प्रभावकारी बनाउन सके पनि ठूलो व्यवसाय निर्माण गर्न सकिन्छ।
नाइजेरियाको परम्परागत खुद्रा व्यापारमा उत्पादक, वितरक र पसलबीचको सम्बन्ध पहिलेदेखि थियो। ओम्निरिटेलले त्यो सम्बन्धलाई हटाएन। बरु डिजिटल प्रणालीमार्फत त्यसलाई व्यवस्थित बनाउने प्रयास गर्यो।
अर्डर, वितरण, भुक्तानी र वित्तीय सेवाको समन्वयले व्यवसायका विभिन्न पक्षलाई एउटै प्रणालीमा जोड्यो।
कम्पनीको वृद्धि अर्को कारणले पनि महत्त्वपूर्ण छ। यसले साना व्यवसायलाई डिजिटल अर्थतन्त्रमा सहभागी गराउने सम्भावना देखाएको छ।
प्रविधिको फाइदा केवल ठूला कम्पनी र अनलाइन किनमेल गर्ने उपभोक्तामा सीमित नराखी स्थानीय पसलसम्म पुर्याउन सकिन्छ भन्ने यसको व्यवसायिक अवधारणा हो।
तर ओम्निरिटेलको यात्रा चुनौतीमुक्त छैन। तीव्र वृद्धि कायम राख्नुपर्ने दबाब, विभिन्न देशमा विस्तारको लागत, ऋण जोखिम र वितरण प्रणालीको गुणस्तर व्यवस्थापन यसको दीर्घकालीन चुनौती हुन्।
कम्पनीको सफलता मापन गर्दा विगतको आम्दानी वृद्धिसँगै वर्तमान नाफा, नगद प्रवाह र कारोबारको टिकाउपनलाई पनि ध्यान दिनुपर्छ।
अफ्रिकाका तीव्र वृद्धि भएका कम्पनीको सूचीमा दुई वर्ष लगातार पहिलो स्थान हासिल गर्नु ओम्निरिटेलको विस्तारको उल्लेखनीय संकेत हो। तर कुनै पनि वर्षको सूचीले भविष्यमा कम्पनीको वृद्धि निरन्तर रहन्छ भन्ने सुनिश्चित गर्दैन।
सन् २०२६ को सूचीमा पहिलो स्थान अर्को कम्पनीले हासिल गर्नुले पनि यस्ता क्रमाङ्कन निश्चित अवधिको वित्तीय प्रदर्शनमा आधारित हुने कुरा स्पष्ट पार्छ।
ओम्निरिटेलले देखाएको मुख्य उपलब्धि भनेको परम्परागत व्यापारलाई डिजिटल प्रविधिसँग जोडेर ठूलो व्यावसायिक सञ्जाल निर्माण गर्नु हो।
कम्पनीले साना पसलको वास्तविक आवश्यकता पहिचान गर्यो, वितरक र उत्पादकलाई जोड्ने प्रणाली बनायो, वित्तीय सेवाको सम्भावना विस्तार गर्यो र आफ्नो सञ्चालनलाई अन्य देशसम्म पुर्यायो।
व्यवसायको सफलता केवल ठूलो लगानी वा चर्चित ब्रान्डबाट आउँदैन।
ग्राहकको वास्तविक समस्या बुझ्ने, त्यसको व्यावहारिक समाधान तयार गर्ने र त्यसलाई आर्थिक रूपमा टिकाउ बनाउन सक्ने क्षमताले पनि नयाँ कम्पनीलाई ठूलो बजारसम्म पुर्याउन सक्छ।
ओम्निरिटेलको यात्रा यही सम्भावनाको उदाहरण हो।
